Hemelse kraamvisite


Deze week stapte ik op mijn fiets voor een kraamvisite. Twee weken geleden was een vriendin bevallen van haar tweede dochter en op deze in alle opzichten mooie dag fietste ik door de prachtige polders naar hun huis. Na een beschuit met muisjes en haar ervaring met de geboorte van haar dochter, welke een stuk gemakkelijker verliep dan verwacht en welke ze op geheel op ontspannen toon vertelde, werd hun jongste dochter wakker. Haar vader bracht haar naar beneden en nam weer plaats in zijn tuinstoel naast mij.

En daar lag ze….. Zo klein, zo mooi en wonderbaarlijk. Ik werd letterlijk even stil. De ervaring dat dit mooi, klein, perfect en levend schepsel uit de buik van mijn vriendin was gekomen en nu op de onderarm van haar man lag, die met stille vreugde naar z’n nieuwe dochter keek, was diep. Vanuit het niets is dit schepsel ontstaan en over twee jaar is ze zo groot als haar zus die op dit moment haar ‘nee-periode’ doormaakt en ze wordt zo groot als mijn oudste nicht, die op avontuur gaat naar de grote stad en dierentuinen. Het is onvoorstelbaar en het gaat zo snel! Dit kleine schepsel zal zelfs eens mijn leeftijd bereiken. Misschien gaat ze trouwen en heeft ze zelf kinderen of ontdekt zij de wereld en het leven. Misschien is haar levenspad niet zo fortuinlijk en worstelt ze, maar weet ze daarbinnen ook te genieten van het leven.

Even voelde ik de sterke drang om zelf ook deze ervaring te willen meemaken. Uit het niets een kindje voelen groeien in mijn buik. De spanning van het baren, de pijn van het persen en geboorte van je kind meemaken. Het kleine schepsel op je arm en aan je borst te hebben liggen, het lijkt mij een hele intense en zelfs spirituele ervaring. Door zo’n ervaring besef je weer hoe weinig je van het leven weet.

Tegelijkertijd weet ik dat het niet bij die romantische ervaring blijft, als die ervaring al romantisch is, maar dat daarna de luiers komen, de nachten van niet slapen, het leren loslaten van je kind, zorgen over of je het wel op de goede manier opvoedt en al niet meer. Je leven draait om je kind en je stelt daar je leven op in.

Bij vrienden met 2 of 3 kinderen zie ik dat ze weinig tijd voor sociale contacten hebben, dat het huis niet meer opgeruimd kan worden en dat wat gebroken is, ook vaak gebroken blijft. Alle aandacht, tijd en energie gaat naar de kinderen en het zorg dragen voor een goede en stabiele basis voor hen.

Even heb ik genoten van hun intense ervaringen rondom de geboorte van hun kind, maar ook van hun plezier en moeilijkheden bij de opvoeding van hun kinderen. Ik zuig het allemaal in mij op, maar mijn keuze verandert niet. Want, zoals ik even geniet van hun leven, genieten zij ook van mijn leven als nomade en ontdekker. Dat leven wil ik voor geen goud opgeven, zoals zij hun leven ook niet zullen willen opgeven voor mijn leven. En dat is goed!