Documentaire – Hello, I am David

Ik houd van ingewikkelde en ‘moeilijke’ mensen. Daarmee bedoel ik mensen, die zich niet gedragen conform maatschappelijke verwachtingen.

David Helfgott, een begenadigd pianospeler, is zo iemand. Ik leerde van zijn bestaan, toen ik op zoek was naar een documentaire over Leipzig. Netflix kwam toen met de suggestie voor ‘Hello, I am David’.  Ik raakte geïntrigeerd door de beschrijving “Hij is excentriek en heeft ooit een inzinking gehad. Maar hij raakt muziekliefhebbers met zijn pianospel“.

De documentaire

Hello, I am David blijkt geen verheerlijking van David Helfgott als begenadigd pianist te zijn. Geen mooi glad verhaal over het leven van een genius. Het tegenovergestelde juist, je ziet het leven van iemand die alle maatschappelijk geaccepteerde gedragingen negeert. Zo zoent David onbekende mensen vol op de mond en schudt hij de handen van iedereen die hij tegenkomt. Op bezoek bij vrienden struint hij door het huis op zoek naar theezakjes, die vervolgens in zijn broekzak verdwijnen. Tijdens optredens maakt hij allerlei bijgeluiden en als het even kan schudt hij de handen van zijn publiek. Zijn taalgebruik is heel staccato en wat hij zegt, lijkt vooral een herhaling te zijn van zinnen die hij heeft aangeleerd.

Gedurende de documentaire kreeg ik enorme bewondering voor zijn vrouw. Wat zij kan, kan ik niet. Zij accepteert hem volledig zoals hij is en heeft een manier heeft gevonden om met hem om te gaan. Dat betekent niet dat ze bij tijd en wijle niet vreselijk geïrriteerd raakt. Bijvoorbeeld als hij in een supermarkt middenin het gangpad blijft staan of piano gaat spelen als zij wordt geïnterviewd. Medewerkers en familieleden geven aan dat ze zijn vrolijkheid, ongecompliceerdheid en authenticiteit erg waarderen, maar tegelijkertijd zie je soms ook het ongemak bij hen met zijn vele aanrakingen en uit de lucht vallende opmerkingen. Ik zou moeite hebben met het feit dat hij continue heel dicht op mensen staat, alsof hij de term privacy en persoonlijke ruimte niet kent. 

Een bevriende psychotherapeut zegt in de documentaire: 

De wereld heeft outsiders nodig. De wereld heeft mensen nodig die niet achter elkaar aanlopen, die origineler zijn, die ondeugender denken en die zich gewoon niet zo aan de normen houden en niet zo aan de regels houden. 

Hoe graag zou ik dat ook niet willen zijn, maar beperk ik mijzelf met gedachten dat anderen mijn acties zouden afkeuren of dat ‘het toch écht niet op zo’n manier kan’. Documentaires over mensen als David Helfgott, zijn dan ook belangrijk voor mij. Het leert mij om gewoon mezelf te zijn met al mijn ‘gekkigheden’. 

Connectie met Leipzig

En waarom stelde Netflix deze film aan mij voor toen ik op Leipzig zocht? Dat wordt duidelijk aan het einde van deze documentaire. De filmmakers volgden David, zijn vrouw en entourage namelijk gedurende zijn Europese tour. Hij deed toen ook Leipzig aan, waar hij in de Gewandhaus een werkelijk virtuoos pianospel ten gehore bracht. Een absolute uitsmijter en perfecte afsluiter van deze documentaire.